Starende schoenen …

Vol goede plannen stond ik aan de voordeur van 2020 te kloppen. Het lijstje was al gemaakt, de agenda van het werk gecheckt en de eerste overschrijvingen waren voldaan. Een nieuwe voorraad wandeltape was in bestelling. De conditie was in orde, de zin om te wandelen en vol ongeduld uitkijkend.

Toen kwam het virus in beeld en stond de wereld gewoon stil. Vol ongeloof keek en luisterde ik naar de beelden en berichten die de wereld rond gingen. Werken werd anders, wandelingen werden de één na de ander geannuleerd, … de angst en de onmacht nam het over van de verwachtingen. Mijn leefwereld was abrupt tot stilstand gekomen. Alle energie werd opgeslorpt door het werk en een stortvloed van berichten.

Nu en dan kwam er wel een plan in mijn hoofd van dat zal ik toch maar proberen. Stilletjes aan kwam er een aanbod van uitgestippelde wandelingen. Het lukte mij echter niet om deze gepland te krijgen, ondanks de vrij gekomen tijd. Mentaal was er een moeheid ontstaan die een verlammend effect leek te hebben. 

De goesting om te stappen was weg. Ik keek vol ongeloof naar mijn wandelschoenen in de kast. De kledij die klaar hing, de wandeltape, mijn Garmin horloge, … alles leek zo onwerkelijk zonder doel. Alsof alles vanuit een andere dimensie naar mij keek. 

De Dodentocht lanceerde een Covid-Challenge, De Kennedymarsen uit Nederland kwamen naar buiten met initiatieven om de duizenden wandelaars te motiveren om op pad te gaan. Dit bracht nieuwe energie en doelen naar boven. Maar deze leken telkens als blubberpudding terug in elkaar te zakken. 

In een opwelling en vol goede moed de Kennedymars van Someren Solo gestapt. Een GPX bestand gevonden en ermee aan de slag gegaan. Ondanks het ontbreken van wandelkilometers deed het mij deugd. Deugd om te stappen, de nachtelijke rust te ervaren, een uitdaging aan te gaan. Deugd dat het mij gelukt is.

Het gevoel van mezelf terug bijeen geschraapt te hebben, voelde aan als een ware overwinning. De hoop een einde gemaakt te hebben aan het verlammende gevoel was echter van korte duur. Een aantal pogingen om kleinere wandelingen te stappen bleken niet echt succesvol te verlopen. Dit bracht terug de onmacht, het onwezenlijke gevoel van het niet meer te kunnen. 

De Dodentocht stappen in het weekend met de GPX coördinaten was een nieuw doel die in mijn hoofd speelde. De nieuwsberichten over een stijgende aantal besmettingen in en rond de Stad Antwerpen resulteerden in een avondklok voor de ganse provincie. Een leeg gevoel in mijn leeg lichaam maakte zich meester. Wat voor zin had het nog allemaal? 

Het openen van Facebook was een marteling. De ervaringen en verhalen van andere wandelaars zou courage en hoop moeten geven. Ik bleef echter achter met eigen frustraties van mijn onkunde achter. Het was beter niet meer te kijken, beter om niet meer te genieten van de verhalen van anderen. Dit te lezen zorgde enkel maar voor een leeg gevoel van binnen omdat het mij niet lukte. 

De plannen werden van tafel geveegd alsof het niets was. Alsof ze niets betekenden. Maar voor mij betekende wandelen zoveel in mijn leven. Het was een lichamelijke inspanning die ervoor kon zorgen dat mijn hoofd eens goed leeg gemaakt kon worden. 

Het hoofd bleef vol zitten, de schoenen bleven in de kast, kledij aan de kapstok, ….