Dodentocht 2019: Het verslag

Diploma 50ste Dodentocht

Ik behoorde tot één van de 13000 wandelaars die een nummer kon bemachtigen bij het openstellen van de inschrijvingen. Men mag gerust stellen dat het hallucinant te noemen is dat deze tickets in amper twee uur de deur uitvlogen.

Ondertussen was de Dodentocht-dag aangebroken. Op mijn gemak richting Bornem vertrokken om mijn wagen één van de verschillende parkings te parkeren en met de pendelbus richting het centrum van Bornem gebracht te worden. Door mijn vroege aankomst uur leek het allemaal nog relatief rustig op zowel de parking als in het centrum van Bornem. 

De terassen zaten vol en de hamburger / spaghetti kramen deden goede zaken. Ik liet alles links liggen en trok verder naar de startzone. Mijn macaroni schotel van thuis had ik na twee happen laten staan in de koffer van mijn wagen. Het smaakte me niet! Eten om te eten leek me dan ook geen goed idee.

Rustig door de Bornemse straten kuieren om de startzone te bereiken. Net zoals vorig jaar waren er twee startvakken. Voordat ik deze betrad werden nog pins uitgedeeld die het jubileum van 50 jaar Dodentocht illustreerden. Twijfelend of ik het rechtervak zou kiezen net zoals vorig jaar of de uitdaging van het onbekende zou aangaan en het linkervak zou betreden. Eénaam binnen was er geen weg meer terug. 

Er zat reeds wat volk neer in het linkervak. Mij achteraan aangesloten om alles even in ogenschouw te nemen. Ik bleek uiteindelijk dicht bij de startopening te zitten. Ogen dicht gedaan en de muziek en de verhalen rondom in mij op te nemen. De muziek stopte abrupt met enkel het geroezemoes van mensen te horen. De stilte bleek redelijk lang te duren. 

De muziek in de startzone de voorbije jaren aan professionaliteit gewonnen. Maar er is nog werk aan de winkel. De dj kwam luid en duidelijk over. De openingsspeeches leken rommelig en van mindere geluidskwaliteit te zijn. Het happy birthday moment leek niet echt goed over te komen. Toch luid applaus en gejoel om af te sluiten. Volgend jaar beter!

40 minuten voor de start kwam er plots gedirigeerd door een onzichtbare hand beweging in de massa. Rechtstaan was voor mij de enige optie, anders had ik het gevoel opgesloten te zitten in een massa van rechtstaande mensen.

De start werd stipt om 21 uur gegeven, de massa volk trok zich in beweging. Wat me direct opviel waren de brede straten en de ruimte om te kunnen wandelen. Vorig jaar vanuit het rechterstuk was een een klein smal weggetje waar de massa werd ingedrukt. De optie links was duidelijk een goed keuze gebleken. Te onthouden voor de volgende edities. 

Na 2 km kwamen beide groepen samen, gelukkig was er bleef er voor iedereen wat ruimte om te stappen. Gaf me een beter en positief gevoel.

Wat zou de nacht brengen? Heftige wind en regen was er voorspeld. Eigenlijk viel het met de wind de eerste uren wel mee. De regen bleef uit, de nacht was (te) warm om te stappen. 

Op voorhand voor de eerste keer een overzichtje gemaakt van de verschillend rustposten, met telkens de afstanden ertussen. Het gaf me rust in mijn hoofd onderweg. 

Hoe verder ik kwam begon het mij te dagen dat er meerdere lange stukken onverharde stukken tussen zaten. Voor mij het nadeel was dat heel lange stukken waren voorzien van een soort kiezelsteentjes, steentjes en steken (soms wel bouwafval). Dat deed wel pijn aan de voeten. Veel tijd om na te denken was er niet, goed uit mijn doppen kijken en er het beste van hopen te maken. Voordeel was dat voor mij veel onbekende stukken tussen zaten. Deze waren ook rustiger en ver weg van het verkeer en de drukte. Ik heb eerlijk gezegd echt wel genoten van de stilte die deze wegen met zich meebrachten. 

Halfweg in Merchtem de tijd genomen om wat te eten, de smartphone en sportuurwerk in de powerbank pluggen om op te laden. Nadeel hiervan was dat rechtstaan en me op gang trekken een pijnlijk ervaring was. Eénmaal buiten voelde ik mijn lichaam snel afkoelen en was actie om iets warmers aan te trekken dringend aan de orde. Een flinterdun jasje, waar de wind kon doorwaaien maar toch de lichaamswarmte bijhield. De lichamelijke ongemakken waren voelbaar aan de voeten en de benen die het maar niks vonden wat hen overkwam. Het intapen van de voeten deed zijn werk en de compressiekousen konden erger voorkomen. 

Mijn grote mentale dip kwam er tussen Lippelo en Puurs. Ook het langste onverharde stuk stenen.  Op mijn tanden gebeten en doorgezet. 

Het weer zelf was van overwegend zonnig en warm veranderlijk naar hevige wind en plots van die donkere wolken waar een korte regenbui uitviel. Tegen de tijd dat ik mijn regenkledij aanhad was de bui al weer over. Hier voelde ik voor het eerst de schade aan mijn rug. Door het wrijven van mijn rugzak op natte kledij (van zweet en regen) voelde ik schaafwonden ontstaan. Het was even spelen met de lengte van de riemen om de pijn zo minimaal mogelijk te voelen. 

De wind was steeds nadrukkelijker aanwezig. Maar al bij al vond ik voor mezelf dat het wel meeviel. Er waren weinig stukken waar de wind op kop zat. Beschut door bomen, bos of maisvelden. Op de dijk richting Branst was de wind overwegend op de rug of zijwind-rug. Waardoor bonken tegen de wind in tot een minimum kon beperkt worden.

Net voor Merchtem aan de praat geraakt met een mede-wandelaar. Ik had het gevoel dat het ons beide door een zwam moment heen hielp. Aan de bagage stand afscheid genomen. Ieder zijn eigen weg verder zettend. Hopelijk heeft deze wandelaar de eindmeet gehaald.

Op vier vastgelegde momenten moest ik ook nog een vragenlijst invullen van UGent voor hun onderzoek rond de motivatie van de wandelaar. Het was telkens een echte opgave om te doen. De eerste twee meetpunten is het mij gelukt om in te vullen. De andere twee heb ik na thuiskomst ingevuld. In alle eenvoud was het toch iets die veel energie koste om te doen. Ik hoop dat de UGent dan ook iets kan aanvangen met de antwoorden. 

Ik had het gevoel dat het brugje van Branst een nieuw exemplaar was. Kan mij ook vergissen. Maar de afdaling ging al bij al verbazend vlot. Op naar de laatste vijf kilometers richting Bornem. Dat is het moment om te gaan genieten en alle pijnen overboord te gooien. Emoties naar boven te laten komen.

Doorheen de tocht bewust extra aandacht geschonken om de vele vrijwilligers die mijn pad kruisten te bedanken. 

Aan iedereen die aan de start stond alvast een grote proficiat gewenst. Of je deze tocht hebt uitgestapt of hebt moeten opgeven doet er niet toe. Jullie zijn allemaal “kanjers”.

Ik wil alle volgers nog bedanken voor de ondersteuning de ganse tocht. Jullie smsen en WhatsApp berichten deden deugd en waren inspirerend om verder te stappen.

Voor mij was het een meer dan geslaagde Dodentocht. Met de voorbereiding van vier Kennedymarsen in soms barre omstandigheden heeft me wel kennis en doorzettingsvermogen bij gebracht.

Total distance: 95306 m
Max elevation: -2 m
Min elevation: -69 m
Total climbing: 1256 m
Total descent: -1301 m
Average speed: 5.76 km/h

Een Dodentocht stappen komt in mijn geval uit op ongeveer 133816 stappen.

Heel veel respect voor de 24 wandelaars die in 48 uur tijd de Dodentocht twee keer hebben uitgestapt. Daar kan een mens enkel maar respect voor tonen.
Bron: HLN.be

Record aantal wandelaars halen de eindstreep.
Bron: nieuwsblad.be

Het officiële GPX bestand vanuit de organisatie. Parcours 2019

Total distance: 100854 m
Max elevation: 0 m
Min elevation: 0 m
Total climbing: 0 m
Total descent: 0 m
Average speed: nan km/h

One thought on “Dodentocht 2019: Het verslag

Comments are closed.