Dit was 2022

Ik kijk met een raar gevoel terug. Omdat de wandelmotor is beginnen pruttelen en uiteindelijk volledig stil is gevallen. 

Het is niet zo ver zoeken naar de oorzaken. De energie crisis dit in volle hevigheid is losgebarsten. Waardoor ik de verplaatsingen met de wagen ben gaan mijden. Hierdoor ook zuiniger geleefd en meer op de kleintjes gelet. 

De onzekerheid omtrent de oorlog in Oekraïne zal ook in mijn hoofd gezeten hebben. 

Een druk uurrooster, met op een gegeven moment weinig vrije tijd of tijd die ik op mijn gemak kon invullen om te gaan wandelen.

Dit is voor mij uiteindelijk een toxische cocktail geworden. Waardoor de zin om te wandelen volledig is verdwenen. Ik heb het wel gemist, heel hard gemist. In mijn hoofd was er plots geen plaats meer voor wandelen. Alsof er kortsluiting is en niet weet hoe de zekering moet vervangen worden. Dit terwijl ik wel weet hoe belangrijk het is om te bewegen in de buitenlucht. Voor het lichaam, maar even goed voor mijn mentaal welzijn.

Het is natuurlijk niet zo dat ik helemaal niets heb gedaan in het afgelopen jaar. 

De grote wandelingen die ik eind 2021 en bij de start van 2022 heb vastgelegd heb ik gestapt. De Kennedymarsen, Dodentocht en enkele doordeweekse wandelingen zijn de revue gepasseerd. Met wisselend succes. De Kennedymars van Rijsbergen is bijvoorbeeld maar gelukt voor de helft van de afstand. Dit door de extreem warme temperaturen.

Het doel voor 2023 is om terug het wandelen op te nemen, conditie bij te werken. Want dit is op dit moment beneden pijl. Ik durf op dit moment nog geen plannen te maken voor grote tochten zoals Kennedymarsen of de Dodentocht. Het terug plezier gaan beleven in het wandelen is nu mijn eerste prioriteit. Ik hoop en geloof dat de rest wel zal volgen.