2020 Solo gaan

Het nieuwe jaar was vol positieve verwachtingen, vol plannen van start gegaan. Mijn werk agenda naast de data van verschillende wandelingen gelegd. De ruwe versie van een nieuw jaarplan lag klaar. De eerste inschrijvingen voor de Kennedymarsen werden uitgevoerd. Een nieuw jaar vol wandel goesting was uit de start blokken geschoten.

Wanhoop

Al het onheilsspellende nieuws uit Wuhan negerend. China was toch zo ver weg en de voorbije jaren waren nog wel kwalijke virussen opgedoken die ver van hier bleven. Oeps, en daar was plots Italië in het nieuws, dat was wel eens wat dichter bij huis. Iedereen kon wel aanvoelen dat er toch iets meer in de lucht begon te hangen. Totdat op halfweg maart de bom ontplofte en de eerste lockdown een feit was.

Het leven viel van de één op de andere dag volledig stil. Alsof onze planeet was vergeten hoe ze rond haar as moest draaien. Vanaf nu moest ik al mijn energie in mijn werk steken met een veranderende en onzekere inhoud. Net zoals het leven stond ook het wandelen stil. Wat ik oh zo graag deed viel plotseling weg. In rook opgegaan, zoals even met je vingers knippen! Weg, foetsjie, dada, bey bey, ….

De berichten van bij onze noorderburen wezen al snel in de richting van het afgelasten van de geplande Kennedymarsen. De mails wat ze met het inschrijvingsgeld aanmoesten kwamen de één na de andere binnen. Zo vielen voor mij Rijsbergen, Sittard en Someren in het water.

T-Shirt: 100 km Covid Challenge

Het bleef lang stil bij de organisatoren van de Dodentocht. Uiteindelijk viel dan het verdict dat deze ook niet zou plaats vinden. Met de belofte dat ze nog met iets op de proppen zouden komen. Dat werd dan uiteindelijk de “100 km Covid Challenge”. Die van de eerste minuut een groot succes was. Zelf ook de inschrijving gedaan. Met als doel om in de zomermaanden aan de slag te gaan met het stappen. Een extra stimulans die de motor van het wandelen wel zou aanzwengelen. Bleek voor mij niet zo te zijn. Opnieuw veranderde de werkinhoud, met een nog grotere mentale belasting. Waardoor de energie en de goesting om te gaan wandelen uitbleef.

Solo op stap

Ondertussen vonden de plaatselijke wandelclubs zichzelf terug uit en boden ze doorheen het land wandeltochten aan. In tijdelijke vorm van enkele weken tot ruim een maand hingen pijlen om op je eentje (of in kleine groepjes) toch te wandelen. Het referentie punt hiervoor is de wandelblog.

Kennedymarsen

Het werd zomer, de kriebel om toch iets te stappen bleef door mijn hoofd rondtollen. Het doel dan opgevat om op mijn eentje een Kennedymars te gaan stappen. Rijsbergen en Someren spookten toen door mijn hoofd. Het werd een moeilijke afweging. Zou het gepast zijn om als Belg op Nederlandse bodem te wandelen? Dan zou Rijsbergen, die net over de grens ligt, de meest veilige keuze geweest zijn. De keuze is praktische redenen dan toch op Someren gevallen. Tot op het laatste moment getwijfeld en beide GPX files op mijn smartphone geplaatst.

Het was even wennen om Someren binnen te rijden. Geen feestgedruis, geen lachende mensen, geen stad vol van verwachting. Maar een ingetogen stadje vol rust, met nog een terras met enkelingen die genoten van een warme zomeravond.

Een volle rugzak met o.a. water en een heuptas bepakt en bezakt klaar om aan een 80 km tocht te beginnen.

Ik stond blijkbaar op het parkoers geparkeerd. Alles zag er zo anders uit nu. Zo stil, zo vredig, zo rustig, … Dan maar hier van start gegaan met in de wetenschap dat ik er ook wel terug zou opkomen bij mijn terugweg. De markt van Someren zou dus niet mijn vertrek plaats worden.

Na enkele kilometers kwam ik in een groen bos omgeving uit. Zo herinnerde ik mij het parkoers niet, en wat logisch nadenken deed me beseffen dat ik de grote lus in omgekeerde richting aan het stappen was. Och wat maakte het uit? Niets, ik was toch alleen op pad. Rustig verder de nacht intrekkend, stap voor stap vol verwachtingen van wat er nog zou komen. De vreugde was enorm naarmate ik de eindstreep zag naderen. De voldoening nog een stuk groter. Ik had het toch maar klaar gespeeld om in mijn eentje 80 km te stappen zonder rustposten, bevoorrading en feestgedruis. Maar de stilte en rust van de omgeving met mij meenemend op deze lange tocht.

Nu ik deze positieve ervaring achter de rug had. Rijpte het idee om ook de Dodentocht in mijn eentje te gaan stappen ergens in een vrij weekend van augustus. Dit was echter niet naar de zin van het Covid-19 virus. Er werd een avond (of was het een nacht) klok ingesteld voor de ganse provincie Antwerpen. De cijfers stegen terug dramatisch, net zoals het gevoel van onmacht die verlammend werkte bij mij. Dan maar geen Dodentocht dit jaar, en de “100 km Covid Challenge” mocht ik ook vergeten. Van wandelen kwam er terug weinig in huis.

September bleek dan terug wat meer energie met zich mee te brengen. Bij de start van mijn verlof tal van kleine wandelingen ondernomen. Het hoofd was terug aan het rijpen om dan toch nog een Kennedymars te ondernemen. Opnieuw spookte Rijsbergen door mijn hoofd. De keuze is dan uiteindelijk gevallen op Waalwijk. Vanuit rationeel oogpunt waren er in Waalwijk meer mogelijkheden om ergens een bakker of winkeltje te vinden om indien nodig mijn voorraad voeding of drank bij te vullen.

Ook hier kwam ik een een stad terecht die voor mij onbekend was zonder het gekende feestgedruis in het centrum. De terrassen zaten hier wel vol, nergens een mondkapje te bekennen. In België vonden we dit extra kledingstukje al zo goed als normaal. Voelde me wel een beetje naakt en ongemakkelijk. Blij dat ik dan ook het centrum kon verlaten en de eerste kleine lus te voltooien. Het was een warme na-zomeravond en dat bracht veel volk op de been. Kinderen die naar huis reden na de hockey training, fietsers die nog een avond ritje deden, … voelde me voor de tweede keer in enkele uren tijd terug naakt zonder mijn mondkapje. Niemand droeg het hier, het zou geen zicht geweest zijn als ik het mijne zou uithalen.

Twee Kennedymarsen solo volbracht

Ook deze Kennedymars in mijn eentje tot een goed einde gebracht. Met een glimlach en een hoofd in rust kon ik voor mezelf toch nog terug kijken naar een geslaagde wandelzomer. In afgeslankte vorm weliswaar, maar het gaf toch een goed gevoel.

De impact

Uiteindelijk wel een beetje mijn weg gevonden om de zogenaamde C-Walks te stappen. Wandelingen in mijn eentje, zonder rustposten doortrekken van begin tot het einde. Dit ging niet altijd even vlot. Er waren wandelingen die niet logisch in elkaar zaten. Ik kwam deze zeker in het begin tegen. Uiteindelijk is dit punt goed gekomen. Het zal voor iedereen wat zoeken geweest zijn om het evenwicht te vinden tussen een aanbod en de praktische uitwerking.

De impact van Covid-19 in cijfers

20192020
1415.09 km636.81 km
Gewandelde kilometers van januari tot en met 30 november

Het jaar 2020 gaat op alle vlakken de geschiedenisboeken in als een bijzonder jaar. Maar ook alle organisaties, vrijwilligers en wandelaars zullen dit jaar nog lang met zich mee dragen in hun herinneringen.

Voor mij was 2020 hoopvol gestart, maar vanaf maart had ik het gevoel verloren te zijn, te lopen. Omdat het wandelen waar ik zoveel energie van terug krijg plots stopte. Maar hierin als mens op een creatieve manier gegroeid en enkele onverwachte geslaagde grote uitdagingen kunnen afwerken.

2021 Positieve noot

Ik wens ieder van u alvast een goed einde en vooral een super goede start van een nieuw (wandel)jaar. Laat ons hopen dat er licht punten zichtbaar worden in 2021. Dat we samen terug kunnen stappen, plezier en ambiance maken tijdens de vele tochten die georganiseerd worden. Laten we dan ook de vele vrijwilligers, organisaties vieren voor hun inzet. We hebben jullie allemaal heel erg gemist het afgelopen jaar. Jullie zijn van onschatbare waarde.

Dank u wel aan alle organisaties voor jullie “tijdelijke” wandelingen overal in het land.