Waalwijk – Doe de 80 – verslag

Tijdens de Kennedymars van Someren werd er reclame gemaakt voor die van Waalwijk. Deze zou net zo goed in elkaar zitten en er zou veel ambiance zijn. Dit nog even laten bezinken om me uiteindelijk in te schrijven. Een nieuwe uitdaging en een nieuwe sprong in het duister.

Bij mijn aankomst in Waalwijk, kwamen de kinderen aan voor hun Mini tocht. Met veel “egards” werden ze net zo ontvangen als later de volwassen deelnemers. Knap om te zien hoe goed dit in elkaar zat. Met had ook oog om de senioren in het geheel te betrekken. Schouwspel vanop afstand gade geslagen. Een grote overkoepelende overkapping was aanwezig met een DJ die de nacht zou ingaan om de bezoekers en de inwoners van Waalwijk te entertainen.

Tijd om mijn nummer op te halen, nog wat te rusten in de wagen om daarna mijn veel te zware  bagage af te gaan geven. Daar men eerder op de week stortregens had voorspeld, zaten er ook een reserve paar in.  Deze dan maar uitlaten om aan het maximum gewicht te komen. Volgende keer kijk ik voor een licht gewicht rugzak of iets dergelijks. zo kan ik gewicht uitsparen voor “echt” gerief. Op alle grote rustposten was de bagage netjes aanwezig en kon deze achteraf direct terug afgegeven worden om in te laden.

Tot mijn scha en schande ontdekt dat ik veel te veel vooraan in de rij wachtende mede-wandelaars had aangesloten. Dit in combinatie met te weinig bewegen de uren ervoor, hadden gezorgd voor een slechte start. Die was voor mij veel te snel en mijn benen verzuurden. Met als gevolg dat elke stap dat ik deed een hel was van de pijn. Het was lang geleden dat ik nog met die probleem te maken had. Uit ervaring van vroeger wist ik dat dit wel zou overgaan met te stappen. Deze pijn was dan ook volledig verdwenen tegen het moment dat we voor de eerste week terug door Waalwijk trokken. Vanaf dan kon ik mijn eigen tempo gaan zoeken. Dit gevonden nadat ik eventjes een plaspauze had ingelast. De groep wandelaars achter mij zaten meer in mijn ritme. Die eerste twee uren heb ik een massa volk mij zien voorbij steken.

En dan “goh ja” kwam die ambiance aan de kant van de weg, in de dorpen of los in de polders. Als je er niet bij was, dan is dit enorm moeilijk om te omschrijven. Maar ook volgers die hun wagen “poef patat” midden een wijk neerpoten en bam hun muziek installatie in gang steken. Dan dacht ik telkens “allé courage” voor de inwoners die in de buurt woonden. Hopelijk kunnen deze begrip opbrengen voor de éne keer in het jaar. (allé ik hoop het toch). Maar telkens werden de lopers met bemoedigende woorden getrakteerd bij het voorbij komen. Knap echt knap. Het was gewoonweg zalig om te mogen beleven hoe een ganse streek zich zo inleeft in een evenement. En dat dan ook zo invult dat iedereen er iets positiefs aan heeft.

Eerder op de week had ik voor de eerste keer in mijn wandel carrière compressie kousen aangekocht. Met als doel uit voorzorg iets te doen aan mijn benen. Bij langere afstanden worden mijn benen dan zo stijf dat ik niet meer zo snel vooruit kan (met de beste wil van de wereld). Deze kregen per direct hun vuurdoop op de 80. Daar dit heel dunne kousen zijn, had ik er nog boven gewone wandelsokken aangetrokken. Deze combinatie samen met de voeten die ingetapet zijn, zorgden ervoor dat mijn voeten gekneld zaten in mijn schoenen. Ik voelde wel dat mijn schoenen hiervoor te klein waren. Tijdens het stappen geen last gekregen van blaren op de voor mij gebruikelijke plaatsen aan de hiel(en). Maar owé toen ik mijn schoenen uitdeed. Jawadde, speld prikken waren mijn deel aan de onderkant van de voeten. Ik vreesde op dat moment dat de blaren zich hadden verplaatst. Maar dat was dan nog een zorg voor later thuis. Overal waar ik getapet had was er “geen” blaar te bespeuren. Maar er komt wel nog een maar achter … aan mijn beide kleine tenen heb ik nu een pijnlijke joekel van een blaar zitten. Druk van de schoenen … gelukkig tijdens het stappen niets gevoeld. Wandelwol was hier misschien wel een oplossing geweest. Ik kon geen oplossing bedenken als er zich op dat moment geen probleem voordeed.

Om te besluiten wens ik de organisatie maar vooral de honderden vrijwilligers een dikke pluim en proficiat toewensen. Men stond altijd paraat om iemand te helpen, te woord te staan. Had soms de indruk dat ze al wisten welke vraag er zou komen en men begon al direct het antwoord te formuleren? Kortom, echt genoten van iedere stap in Waalwijk en omstreken. Nu daarvan gesproken , had op een bepaald ogenblik de indruk iedere straat doorkruist te hebben van het dorp Sprang-Capelle. Kwam die borden voortdurend tegen …

R.E.S.P.E.C.T.

P.R.O.F.I.C.I.A.T.