Koekelare – Blarentocht

Vandaag de hertekende Blarentocht van Koekelare gestapt. Bij aanvang was het voor mij absoluut niet duidelijk welke afstand ik uiteindelijk zou gaan stappen. Door direct te betalen voor de grootste twee afstanden 42 en 50 kilometer kon ik mijn keuze van de afstand nog verder voor mij uitschuiven. Het was voor mij echt onmogelijk om te beslissen waar ik zou heengaan. De onduidelijkheid bij mezelf wat ik nu mentaal en fysisch zou aankunnen was enorm groot, het annuleren van Sittard zal er voor een groot stuk tussen hebben gezeten. Dan maar gewoon op mijn gevoel van start gegaan en de pijlen voor de 50 km gevolgd. Met in het achterhoofd om onderweg als het niet ging over te stappen naar de 42 of zelfs de 30 km. Op het plannentje was het duidelijk dat dit perfect mogelijk was.

Tot aan de eerste rustpost ging het bijzonder moeilijk en ging ik traag vooruit. Ik weet van mezelf dat de eerste 7 tot 10 km altijd wel de traagste zijn van de wandeling. Maar nu was het toch wel extreem, ik haalde amper 5,4 km, voor een start op een vlak parkoers !!!!  Bij de eerste rustpost even de tijd genomen om neer te zitten en met mezelf in het reine komen dat het vandaag een mindere dag zou worden.

Bij het herstarten voelde ik echter dat een snellere pas mogelijk was en voor ik het goed en wel besliste nam ik de volgende afslag van de 50. Die rust heeft me duidelijk deugd gedaan. Ook dit merk ik telkens bij wandelingen dat de eerste rustpost altijd (her)nieuwde energie geeft. De oorzaak hiervan is mij tot op vandaag nog onduidelijk.

Misschien wou ik onbewust revanche op mezelf nemen om het wrange gevoel van Sittard is is blijven hangen te verwerken. Maandag met de loodzware Kemmelbergtocht van 34 km en vandaag 52 km erbij kom ik ook aan (ruim) 80 kilometers. Dit besef is pas naar boven gekomen bij het huiswaarts rijden. Of hoe een mens onbewust toch rare beslissingen neemt.

De inschrijving was 8 euro, maar wat je ervoor terug krijgt is fenomenaal. Gratis koffie, yoghurt, suikerwafel, ijsje, doosje rozijnen, verschillende consumpties, …. en bij de laatste rustpost ook een Omer met een broodje besmeerd met paté. Heel knap van de organisatie om de lange afstanden (42 en 50 km) zo in de watten te leggen. Er was eveneens bagage vervoer voorzien op de rustpost halfweg.

Het was wel grappig om op de rustposten uit te moeten leggen dat ik ook wel wat meer wilde bestellen dan de gratis consumpties. Met dit warme weer deed een extra glas water of cola wel deugd. Of bij de laatste rustpost met handen en voeten moeten duidelijk makend dat ik scheel van de honger was en ook nog twee broodjes extra wou bijkopen. Ik vond het helemaal niet erg om op die manier de organisatie ook een klein beetje te sponsoren, al was het maar met enkele drankjes en twee broodjes. Wat waren dat toch allemaal heel lieve mensen. Dikke pluim voor jullie.

Men had het parkoers dit jaar blijkbaar hertekend. Het was dik in orde. Het maximum van rustige wegen gekozen om de wandelaars een leuke wandeling te bezorgen. De vergezichten, de bossen, de paadjes, … alles klopte. Of toch bijna alles … die drukke baan aan bij de laatste lus met een fietspad die waarschijnlijk aangelegd is door een mega-fan van de Zesdaagse van Gent of Rotterdam voor onze Nederlandse vrienden . Dat liep zo schuin af dat ik liever mijn leven op het spel zette door toch op de grote baan te stappen. Het was met een vermoeid lichaam toch wel een grappige gedachte. Te verwaarlozen dus.

 

Relive ‘Morning Apr 7th’

 

Total distance: 51684 m
Max elevation: 105 m
Min elevation: -77 m
Total climbing: 1945 m
Total descent: -1933 m
Average speed: 6.10 km/h